X
تبلیغات
مباحث تخصصي پزشكي - Medical Sciences

آدرس آی پی:
سیستم عامل:
نسخه: بیت
اندازه تصویر:

مباحث تخصصي پزشكي - Medical Sciences

محلی برای دريافت اطلاعات تخصصی دانش پزشکی

صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نقشه سایت تبلیغات
اطلاعات تخصصي علم پزشكي را از اينجا بگيريد

تبلیغات

تبلیغات

درباره ما

******** دکتر محسن امیرآبادی *******

تصویر روز


 

امکانات دیگر


 

تقویم

تبلیغات

دیکشنری آنلاین



معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

خوش آمدید
تبلیغات
موضوع: [] فارماکولوژی - توکسیکولوژی - داروشناسی | نویسنده: دکتر محسن امیرآبادی

بوپرنورفین Buprenorphine

 

نام ژنریک: Buprenorphine (خوراكي)

 نام تجاری: Suloutex , Buprenex

بوپرنورفین (بوپرکسین) با فرمول شیمیایی C29H41NO4  یک ماده مخدر نیمه صناعی مشتق از  تبائین thebaine  است که خود از آلکالوئیدهای خشخاش Papaver somniferum بدست آمده است. بوپرنورفین یک آگونیست نسبی partial agonist است. این به این معنی که، اگر چه بوپرنورفین یک  ماده مخدر است، و به طبع آن می تواند عوارض معمول مواد مخدر و عوارض جانبی آنرا مانند افت تنفسی و نئشگی را سبب شود، اما ماکزیمم اثر آن کمتر از آگونیست های کامل مانند هروئین و متادون است. در دوزهای پایین بوپرنورفین، اثرات آگونیستی کافی برای توانا ساختن افراد معتاد به مواد مخدر، به قطع سوء استفاده از داروهای مخدر را بدون نشانه های ترک فراهم میکند. اثرات آگونیستی  بوپرنورفین بطور خطی با افزایش دوز دارو افزایش می یابد، تا زمانی که به یک پلاتو (کفه) برسد و در آنصورت با افزایش بیشتر در دوز، این آثار افزایش نمی یابد. این مسأله بنام سقف اثر یا ceiling effect موسوم است. بنابراین، بوپرنورفین حامل پتانسیل خطر کمتری از سوء استفاده ، اعتیاد و عوارض جانبی در مقایسه با مواد مخدر آگونیست کامل است. در واقع ، بوپرنورفین می تواند اثر آگونیست های کامل را بلوک کند و در نتیجه سبب بروزعلایم ترک شدید در یک بیمار مصرف کننده مواد مخدر شود. این در حقیقت نتیجه میل بالای بوپرنورفین به گیرنده های مخدر است.  بوپرنورفین در مقایسه با مواد مخدرمیل بالاتری برای اتصال به گیرنده های مواد مخدر دارد. این مسأله منتج به  غلبه بر سایر مخدر و پیروزی در رقابت برای اتصال به این گیرنده ها میشود.

 در اکتبر سال 2002 ، اداره دارو و غذای آمریکا (FDA) داروی Subutex  (هیدروکلراید بوپرنورفین) و Suboxone (هیدروکلراید بوپرنورفین بهمراه نالوکسون هیدروکلراید) را برای درمان وابستگی به مواد مخدر مورد تأیید قرار داد. اینها تنها داروهای دارای بوپرنورفین مورد تایید هستند.

 سابوکسون Suboxone ، شامل هر دو نوع ماده بوپرنورفین و نالوکسان (آنتاگونیست مواد اپیومی) است. نالوکسان به Suboxone به این جهت اضافه شده است که از سوء استفاده وریدی بوپرنورفین توسط افراد وابسته به مواد افیونی  جلوگیری شود. در صورت سوء استفاده تزریقی، نالوکسان سبب بروز علایم شدید محرومیت از مواد مخدر میشود، ولیکن در صورت استفاده زیرزبانی علایم بالینی آن ناچیز است. 

 

 

طبقه درمانی:

بوپرنورفین یک داروی مسکن مخدر شبیه مورفین، کدئین و هروئین است. این دارو عمدتا برای درمان اعتیاد به مواد مخدر استفاده می شود، البته مصارف درمانی دیگری نیز دارد. خطر مصرف بوپرنورفین برای درمان اعتیاد در مقایسه با متادون بسیار کمتر است.  داروی بوپرنورفین برای معتادان در مقایسه با متادون خطر بیش مصرفی و مسمومیت کمتری دارد وابستگی جسمی و روانی کمتری ایجاد می‌کند و قطع تدریجی آن راحت تر تحمل می‌شود.

در خصوص ضرورت تنوع داروها و فرمولاسیون‌های مختلف در درمان اعتیاد بايد متذكر شد كه متادون از جمله داروهایی است که در فرآیند درمان اعتیاد از سوی پزشکان و متخصصان استفاده می‌شود. البته در مورد اعتیاد نیز مانند خیلی دیگر از بیماری‌ها باید گزینه‌های مختلفی برای دارو درمانی در اختيار داشت  تا بتوان تعداد بیشتری از بیماران را تحت پوشش قرار داد. به منظور تحقق این امر، امروزه مصرف بوپرنورفین نیز به عنوان دارویی نگهدارنده رونق یافته است، استفاده از بوپرنورفین برای درمان وابستگی به مواد افیونی (نظیر کراک، هرویین، تریاک ، شیره) (كشته!) هم در روشهای سم زدایی و هم به شکل درمان نگهدارنده، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

بوپرنورفین به سبب ماهیت خود از سایر مواد مخدر متفاوت است چرا که یک partial agonist است. این خاصیت از بوپرنورفین سبب آثار ذیل با در مقایسه با آگونیست های کامل (مانند هروئین و oxycodone) میشود؛

        • نئشگی و وابستگی جسمی کمتر

        • پتانسیل کمتر برای سوء استفاده

        • آثار مخدری محدودتر

        • علایم خفیفتر ترک

در خصوص تفاوت‌های متادون و بوپرونورفین بايد گفت، هرچند این دو دارو به عنوان دو داروی نگهدارنده استفاده می‌شوند، اما تفاوتهای اصولی با هم دارند و در بعضی بیماران، متادون و در برخی دیگر، بوپرونورفین بهتر است و استفاده مناسب از هر یک از این دو دارو، موجب بهبود نتیجه درمان می‌شود.

در دوز مناسب درمان بوپرنورفین اهداف ذیل قابل حصول است :

        • سرکوب علایم ترک مواد مخدر

        • کاهش ولع برای مواد مخدر

        • کاهش استفاده سوء

        • بلوک اثر سایر اپیوئیدها

        • کمک به ثبات در درمان

 

مصرف در دوران بارداری:

این دارو در گروه C قرار می گیرد. ممکن است برای جنین مضر باشد و باعث ایجاد اعتیاد و بروز نشانه های ترک در نوزادانی شود که مادرشان در زمان حاملگی بوپرنورفین مصرف می کرده اند.

 

مصرف در دوران شیردهی:

بوپرنورفین وارد جریان شیر می شود و ممکن است برای کودک مضر باشد. اگر کودک از شیر خودتان تغذیه می کند در دوران شیردهی از این دارو استفاده نکنید.

 

راهنمای مصرف و نكات قابل توجه:

  • استفاده نامناسب از بوپرنورفین می تواند منجر به بروز عوارض جدی و حتی مرگ شود. در صورت استفاده از سایر مواد مخدر، عوارض جانبی بوپرنورفین شدت بیشتری می یابند. این دارو بايد دقيقاً  طبق دستور پزشك مصرف گردد. دارو بايد دقیقا به میزان تجویز شده استفاده گردد. از مصرف دارو بیش از میزان تجویز شده یا در مدت زمانی طولانی تر خودداری گردد.
  • از شکستن قرص و حل نمودن آن در هر مایعی به منظور تزریق در رگ خودداری گردد. این عمل می تواند باعث مرگ بشود.
  • در مواقع ضروری هنگام درمان و مصرف بوپرنورفین کارت شناسايي همراه بيمار باشد یا از دستبند هشدار دهنده پزشکی استفاده گردد.
  • هر پزشک، دندانپزشک یا متخصص بهداشت و درمان را که بيمار به وي مراجعه می کند  در جریان درمان با بوپرنورفین بگذارد.
  • بيمار بايد تمامی اعضای خانواده را در جریان بگذارد که تحت درمان با بوپرنورفین است تا در مواقع ضروری از وضعیت وي آگاه باشند.
  • قرص زیر زبانی بوپرنورفین را  بايد در زیر زبان قرار داد و اجازه داد تا کاملا حل شود. از جویدن و بلعیدن آن به صورت کامل خودداری گردد. اگر دوز مصرفی بيمار  بیش از دو قرص در هر وعده است قرص ها را همزمان زیر زبان قرار داده و اجازه دهد کاملا حل شوند.
  • در صورت نیاز به هرگونه عمل جراحی، بيمار بايد قبل از عمل، جراح را مطلع کند که تحت درمان با این دارو است. ممکن است لازم باشد که قبل از عمل جراحی مدت زمان کوتاهی مصرف دارو متوقف گردد.
  • پس از مصرف این دارو برای مدت زمان نسبتا طولانی، قطع یک باره آن باعث بروز نشانگان ترک می شود. بدون مشورت با پزشک معالج، مصرف دارو به صورت ناگهانی متوقف نگردد. شاید نیاز باشد مصرف دارو به تدریج کمتر و کمتر گردد تا بتوان مصرف آن را به طور کامل قطع نمود.
  • دارو در دمای اتاق و دور از رطوبت و گرما نگهداری گردد.
  • تنها به اندازه مصرف چند روز از دارو را در مکانی قابل دسترسی قرار داده و مقدار عمده دارو در مکانی دور از دسترس سایرین نگهداری گردد. زیرا این دارو می تواند مورد سوء مصرف واقع شود.
  • پس از خاتمه درمان، باقیمانده دارو بايد از بين برده شود.

فراموش کردن دوز مصرفی:

به محض یادآوری، دوز فراموش شده مصرف گردد. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی دارو  فرا رسيده، بيمار بايد دوز فراموش شده را مصرف ننمايد و طبق برنامه مصرف، نوبت بعدی را مصرف نماید. برای جبران دوز فراموش شده، نبايد مقدار بیشتری مصرف نمايد.

 

مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه:

در صورت مصرف زیاد دارو بايد سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی بود. مقدار زیاد این دارو می تواند منجر به مرگ شود.

از نشانه های مسمومیت با بوپرنورفین می توان به تنفس آهسته، خستگی مفرط، پوست سرد و مرطوب، کوچک شدن مردمک ها، غش و اغما اشاره کرد.

 

موارد احتیاط:

  • از مصرف همزمان این دارو با داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند، بايد اجتناب گردد. (داروهایی مثل: داروهای سرماخوردگی، داروهای ضد درد، شل کننده های عضلات، ضدتشنج، داروهای افسردگی و اضطراب)
  • مصرف همزمان این داروها باعث کاهش عملکرد سیستم اعصاب مرکزی و سیستم تنفسی می شود که این وضعیت می تواند خطرناک باشد.
  • از مصرف الکل خودداری گردد، زیرا عوارض جانبی این دارو را تشدید می کند. مصرف همزمان این دارو به مقدار زیاد همراه با الکل می تواند کشنده باشد.
  • مصرف این دارو می تواند باعث اختلال در واکنش ها و تفکر شود. هنگام رانندگی و انجام کارهایی که مستلزم هوشیاری مي­باشند بايد مراقب بود.

 

عوارض جانبی:

  • مانند سایر مواد مخدر، این دارو باعث کندی تنفس می شود و کاهش شدید عملکردهای تنفسی می تواند منجر به مرگ شود.
  • کهیر، مشکلات تنفسی، ورم صورت، لبها، زبان و گلو از نشانه های حساسیت دارویی هستند.

در صورت بروز هرکدام از علائم زیر به سرعت با پزشک معالج تماس گرفته شود:

  • تنفس آرام و سطحی
  • احساس سبکی در سر،
  • ضعف و بی حالی
  • گیجی،
  • افکار و رفتارهای غیرمعمول
  • تهوع،
  • درد معده،
  • تب خفیف،
  • کاهش اشتها،
  • ادرار تیره رنگ یا به رنگ خاک رس،
  • یرقان (زرد شدن پوست و چشمها)

عوارض خفیف تر این دارو که با احتمال بیشتری ممکن است تظاهر بیابند عبارتند از:

  • سردرد
  • درد معده، تهوع، استفراغ و یبوست
  • احساس گرما و نفس تنگی
  • تعریق
  • ضعف و خستگی
  • کمردرد
  • اضطراب و افسردگی
  • اختلالات خواب
  • آب ریزش بینی
  • عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده  نیز ممکن است در اثر مصرف این دارو ایجاد شوند.

در صورت مشاهده هرگونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده با پزشک مشورت گردد.

 

تداخلات دارویی:

در صورت مصرف داروهای زیر، قبل از مصرف بوپرنورفین به پزشک معالج اطلاع داده شود:

  • داروهاي ضد قارچ نظير: فلوکونازول، ایتراکونازول، کتاکونازول
  • مهارکننده ضدباکتری مانند: آزیترومایسین، ریفامپین
  • مسکن ها مانند: دیازپام، آلپرازولام، لورازپام
  • داروهای ضدصرع مانند: کاربامازپین

در صورت مصرف این داروها، نمی توان بوپرنورفین را استفاده کرد یا این که باید تحت نظر پزشک دوز خاصی از دارو را مصرف نمود و در طی درمان، آزمایشات پزشکی مکمل را انجام داد.

داروهای دیگری که در فهرست ذکر نشده اند نیز ممکن است باعث ایجاد تداخلات دارویی شوند. در مورد تمامی داروهای مصرفی تجویز شده و داروهای مصرفی خارج از نسخه با پزشک مشورت گردد. این موارد شامل: ویتامین ها، املاح، محصولات گیاهی و داروهایی که برای سایر بیماری ها مصرف می شود نيز، می شود.

مصرف داروی جدید در زمان درمان، بدون مشورت با پزشک معالج شروع نگردد.

 

 

راهنمایی های کلی:

اگر بيمار هریک از شرایط زیر را دارد، قبل از مصرف بوپرنورفین به پزشک خود اطلاع دهید:

  • در صورت داشتن آلرژی و حساسیت به بوپرنورفین یا در صورتی که در 4 ساعت گذشته داروی مخدر دیگری مصرف کرده است.
  • آسم، آپنه(قطع تنفس) خواب و سایر اختلالات تنفسی
  • بیماری های کبدی و کلیوی
  • بیماری های روانی یا سابقه اقدام به خودکشی
  • سابقه اعتیاد به الکل و سایر اعتیادهای دارویی
  • سابقه تشنج، جراحات سر و تومورهای مغزی
  • در صورت دارا بودن هرکدام از این شرایط باید تحت نظر پزشک و تحت شرایط خاصی با انجام آزمایش های مخصوص بوپرنورفین را مصرف نمود.
  • طبق دستور پزشک و تنها با دستور پزشک این دارو مصرف شود. دارو به اشخاص دیگر توصیه نشود، مخصوصا افرادی که سابقه سوء مصرف دارو و اعتیاد داشته اند. بوپرنورفین ممکن است باعث بروز علائم ترک در افرادی که به مواد مخدر اعتیاد داشته اند، بشود.
  • داروی بوپرنورفین را بايد در محلی مطمئني قرار داد تا سایر افراد به آن دسترسی نداشته باشند.
  • از دادن داروی بوپرنورفین به کودکان خودداری گردد

     



 
تبلیغات